EL SALVADOR

Ons droomhuis in Suchitoto

2009-10-09T19:37:00.000-07:00

Alhoewel Suchitoto een klein koloniaal dorpje is, geraken we er maar moeilijk weg. Na rottende, stinkende, luidruchtige, door tartantula bewoonde kamers, vinden we eindelijk rust in een prachtig huis aan de rand van het dorp. We krijgen het kraaknette huis voor ons alleen met uitzicht over het prachtige Lago Suchitlan, een hangmat op het terras en, aaaaah, goede nachtrust. We krijgen er ´s avonds een gratis National Geographic voorstelling bij wanneer een pad een schorpioen achtervolgt en verorbert onder ons terras.

We gaan een kijkje nemen naar Los Tercios waterval, die zo speciaal is dankzij het vulkanisch gesteente dat wel lijkt op een verzameling stenen zeshoekige palen. Maar vooral genieten we van de rust en het uitzicht vanuit onze hangmat in ons droomhuis...

Op schattenjacht in Lago Ilopango

2009-10-09T19:28:00.001-07:00

Duiken in een vulkanisch meer part II. Deze keer krijgen we wel waar voor ons geld (kwa duiken toch). Uit de bodem bezaait met zwavelplekken stroomt heet water dat uit het binnenste van de vulkaan komt die hier honderden jaren geleden uitbarstte.

De duiken verschillen van onze vorige duiken door de speciale plaats en doordat de vissen vervangen worden door metaal . Tijdens onze tweede duik gaan we namelijk op schattenjacht. Enerzijds naar munten die een domme dief (waarschijnlijk zatte dief) honderd jaar geleden verloor nadat hij met zijn bootje tegen de rotsen was gevaren (het meer is zo groot als een paar honderd voetbalvelden, de rotsen passen in een kleine baklijn), anderzijds naar kogels die getuige zijn van de oorlog. De gevechtsvliegtuigen gebruikten de rotsen in het meer om hun wapens te kallibreren. Onze vondsten zijn misschien geen fortuinen waard, maar we voelen ons er geen slechtere schattenjagers door.

Het stadsleven van San Salvador

2009-10-09T19:17:00.000-07:00

Moest San Salvador een vrouw zijn zouden ze zeggen dat ze een goeie persoonlijkheid heeft. Geen beauty queen dus, maar wel een culturele stad met prachtige musea.

Onze hostal ligt vlakbij een gigantisch shopping center en voor de eerste keer in anderhalf jaar tijd gaan we serieus shoppen (de meeste van onze kleren zijn en ZIEN er ook versleten uit). Het voelt ook heel vreemd om na zoveel tijd nog eens een filmpje mee te pikken. We voelen al snel dat we niet meer gewend zijn om voor een groot scherm te zitten, na anderhalf uur zijn we nat van het (angst)zweet en ons hart klopt nog een paar slagen te snel van de adrenaline...

Een gastronomisch festijn in Juayua

2009-10-03T19:13:00.000-07:00

De rit naar het Oosten van het land is prachtig. Het landschap is bergachtig met dichtbeboste, felgroene heuvels en af en toe een vulkaan. De mensen zijn arm maar ongelooflijk vriendelijk en de mannen dragen witte hoeden en machetes aan hun riemen.

Juayua ligt op de Ruta de Flores en is even beroemd om zijn gastonomische weekendfestivals als om zijn natuurschoon en daar zijn we maar al te graag getuige van.

Een duik in het oorlogsverleden in Perquin

2009-10-03T18:09:00.000-07:00

Na waarschijnlijk een van onze vermoeiendste reisdagen in een dik jaar tijd (na 9 keer overstappen stopten we met tellen) komen we aan in het bergdorpje Perquin, dat een belangrijke rol in de twaalfjarige burgeroorlog heeft gespeeld. En dat die slechts achttien jaar geleden eindigde zie je, ruik je en voel je in alles. De meerderheid van de bewoners in deze streek (mannen en vrouwen) ouder dan 35 jaar maakten deel uit van het linkse FMLN die een einde wou maken aan het dictatorschap. We moeten serieus slikken wanneer onze gids, zelfs een ex-guerillia, verteld over de slachtpartijen in buurdorp Mozote, waar 1000 mensen, onder wie veel vrouwen en kinderen, brutaal werden afgeslacht door het regeringsleger. Een oorlog die op een kwart van de tijd beslecht kon worden, ware het niet dat het corrupte regeringsleger financieel gesteund en opgeleid werd, dankzij een acteur die toen president van de Verenigde Staten was...

Onze accommodatie in Perquin was gezellig doch niet geheel beest- en regenvrij! We huurden een zeer bescheiden kamertje in een spookhuis waar volgens ons sinds de oorlog niemand meer was geweest, althans geen mensen. Wanneer we op onze blote voeten richting bush-douche lopen maken we kennis met een van onze huisgenoten, een gigantische tarantula die rustig richting onze kamer kruipt. We stoppen het muggennet dus maar goed onder de matras en hopen dat we voor het ochtendgloren niet naar de WC moeten. Even later valt de regen met bakken uit de hemel en is het water scheppen of verzuipen geblazen.

Maar dit alles is zo snel gerelativeerd als we terugdenken aan de verhalen eerder die dag...